Deelname Trüffelarbeitsprüfung LRWD e.V. (i.e. Duitse Lagotto Romangnolo club)

Op de allerlaatste zondag van augustus, in de vroege ochtend, reden we met de auto heuvelopwaarts, over een zeer slecht maar verhard pad, en koersten we af op de rand van een bos. De weilanden waren nog nat van de dauw en nog enkele mistflarden zaten gevangen tussen bomen en struiken. Onze Vico (♂), Myra (♀), en onze kleine Ella (dochter van beide) zaten opgewonden achterin de auto, in afwachting op wat komen zou.

Onze 3x Lagotti waren ingeschreven voor de werkproef truffelspeuren, georganiseerd door de LRWD e.V. op zondag 31 augustus. In totaal waren hiervoor 40x Lagotti ingeschreven. De proef zou worden afgenomen in de omgeving van het dorp Műcke, Duitse deelstaat Hessen.

Om ons op dit alles voor te bereiden hebben we gedurende enige tijd thuis geoefend met diverse zoekspelletjes, en ook gespeurd naar echte truffels welke we zelf verstopt hadden in het veld. Tijdens deze oefeningen ontpopten onze wollige vriendjes in zeer gedreven jagers, die geen moment onverlet lieten om hun doel op te sporen. En elke keer werden ze bekwamer in het speuren.

Voor de bewuste proef moesten we ons vroeg melden op een daarvoor afgegeven coördinaat. Bij aankomst op de verzamelplek begroetten we de andere deelnemers van de LRWD e.V. We kregen een dampende kop koffie in handen gedrukt om ons in deze vroegte op te warmen. De Lagotti stonden nog wat onwennig aan elkaar te snuffen, en hun eigenaren maakten kennis en wisselden ervaringen uit. Het zachte geroezemoes van zenuwachtige stemmen en het gespannen geblaf vormden een symfonie van verwachtingen.

De wedstrijdleiding, bestaande uit o.a. ervaren keurmeesters Veronica Meloni en Alessandro Poggini uit Italië, hadden e.e.a. goed georganiseerd: voor elke Lagotto was er een tijdsbestek van 15x minuten ingeruimd om zich op een afgebakend perceel te bewijzen. Voor deze werkproef was in totaal 2x kilogram truffel verstopt.

Na een korte briefing door de wedstrijdleiding was het even wachten op onze beurt, waarna Myra zich mocht bewegen naar het begin van de bosrand. Het bos lag er deze morgen uitnodigend bij: zachte bodembedekking van bladeren en takken, verspreid over een tapijt van mos en varens. Soms brak het zonlicht door het bladerdak en vormde dansende lichtvlekken op de grond. Er waaide een bijzonder sterke bries, wat ritmisch begeleid werd door het gezoef van enkele windmolens. Direct na aanvang rende onze Myra met haar typische hondenpas vooruit. Haar neus boog neer, snuffelde intens, en hupte dan weer verder. Ik volgde, klaar om in te grijpen zodra ze daartoe aanleiding gaf. Al na een paar minuten stond onze Myra plotseling stil. Haar lichaam verharde, haar staart ging nu zeer gespannen en vluchtig op en neer, alle bosgeuren opsnuivend en haar focus op één plek. Onrustig maakte ze opeens herhalende krabbewegingen met haar voorpoot, voorzichtig boog ik neer en zag ik in de zachte aarde de eerste truffel van de dag, eerder verborgen en nu door haar met zorg blootgelegd. Myra’s enthousiasme en triomfantelijke houding beloonde al mijn eerdere voorbereidingen. Mijn hart maakte een sprongetje: de eerste vondst! Tellen deed ik pas na afloop, maar dit was zeker goed voor de moraal.

Ondanks het nattige mos bleef Myra onverstoorbaar speuren. Haar donkerbruine krullenkopje knikkerde rustig heen en weer, alsof ze de wereld afspeurde op verborgen geheimen. De samenwerking met haar was de belichaming van harmonie tussen mens en dier. Myra heeft ons reuzetrots gemaakt door er daarna nog een te vinden.

De proef werd in de middag kort onderbroken voor het nuttigen van een hapje en drankje, in de lokale Grillhűtte, dit om de energieniveaus weer op pijl te brengen. Om daarna de proef verder te vervolgen.

Zo kwamen die dag alle Lagotti aan de beurt, en bij terugkeer deelden de eigenaren met ons hoe ze hun proef ervaren hadden: soms heel trots, een enkeling wat teleurgesteld, de ander weer overdonderd door de bijzondere ervaring, maar uiteindelijk werd ieders resultaat door ons allemaal gevierd.

Aan het einde van de dag riep de wedstrijdleiding de deelnemers bijeen voor de prijsuitreiking: 1/2/3e-prijzen waren aangemerkt voor de Lagotti in 4x verschillende klassen, waaronder ook jeugdige honden.Het eindresultaat was niet alleen vastgesteld door de snelheid van vinden en het aantal gevonden truffels, maar vakjury heeft ook gelet op de getoonde werkwijze en bewegingen om het beboste areaal systematisch uit te kammen, en ook de getoonde concentratie en zelfstandigheid tijdens het speuren.

De spanning steeg terwijl de resultaten werden opgelepeld. Het feestelijke geroezemoes maakte plaats voor enorme trots toen de naam van onze Myra, ‘Rozebottel’s Crescentina’, opgenoemd werd. Myra had een ereplaats behaald, dankzij die onverwachte combinatie van doorzettingsvermogen en instinct. Bijzondere vermelding hierbij krijgt de Lagotto Tira, ‘Hera Cira Living next Door’, van Saskia Bik, die zelfs de meeste (7x) truffels wist te vinden, een zeer indrukwekkend resultaat!

Felicitaties aan alle deelnemers en hun Lagotti voor hun geleverde inspanningen, en zeker aan de genomineerden voor het behaalde resultaat, chapeau!

Eerste plaats – Jeugd klasse –  Katrien van Gemert, met Rozebottel`s Barbalala

Derde plaats –  Open klasse –  Fatma en Casper, met hun Rozebottel’s Crescentina (roepnaam: Myra)

Derde plaats –  Open klasse – Saskia Bik, met haar Hera Cira Living next Door (roepnaam: Tira, zusje van Misu)

De sfeer gedurende de gehele dag was heel erg goed, en we zijn als Lagotti liefhebbers uit Nederland door de Duitse Lagotto Romagolo club zeer gastvrij onthaald. We kijken terug op een heel erg mooi en goed georganiseerd event, waarbij we met vele nieuwe Lagotti liefhebbers hebben mogen kennismaken.

Onderweg terug naar huis, al rijdend door het landschap, mijmerde ik dat er hier of daar in de voorbijglijdende bossen truffels zouden kunnen groeien. En een eventuele speuroefening aldaar weer een stukje magie zou opleveren. Want truffels zijn niet slechts delicatessen; ze zijn symbool van avontuur, de bevestiging van de bijzondere band die jij hebt met jouw Lagotto, en ook een demonstratie van de wonderlijke en verborgen talenten van ons bijzondere ras.

En onze eigen Lagotti? die lagen allemaal op de weg terug achterin de auto te slapen, moe en voldaan van deze zeer enerverende dag.

Enkele tips voor iedereen die zijn Lagotto wil leren speuren:

o   Begin al in vroeg stadium met geurspelletjes;

o   Begin met zoeken naar voer en introduceer daarna het onderdeel dat aan de hand van de geur gevonden moet worden. Daarna bouw je deze toevoegingen weer geleidelijk af;

o   Trainen is altijd positief belonen, beloon direct na het vinden – niet eerder –, opdat je hond gewenst gedrag leert te koppelen aan resultaat;

o   Gebruik bij dit werk het beloningsvoer waar jouw Lagotto het meest waarde aan hecht;

o   Begin je oefening altijd zonder verwachtingen, en sluit altijd - ook als resultaat uitblijft! – af met een vondst. Geniet samen van de oefening en vier ook samen het resultaat uitbundig;

o   Maak het niet te makkelijk en wees erop bedacht dat je zelf ook een geurspoor achterlaat naar al hetgeen je zelf verstopt. Immers, het zijn wel slimmeriken, he?!

o   Bouw geleidelijk de fysieke als ook aan het mentale uithoudingsvermogen op door eerst kort te beginnen, in eenvoudig terrein en daarna uit te breiden;

o   Varieer in afleidingen: laat de hond wennen aan wind- en weersgesteldheden, andere honden en ondergronden;

o   Observeer tijdens de oefening de lichaamstaal: een geconcentreerde werkwijze wijst vaak op optimale focus. Als de hond gevangen wordt gehouden door het terrein ben je zeker nog niet klaar;

o   Meest belangrijke: zorg bij speurwerk altijd voor de beschikbaarheid van voldoende water, omdat speurwerk nu eenmaal heel veel energie van ze vraagt.

Namens de 3x Lagotti van Fatma en Casper: Vico (Boots), Myra (Rozebottel’s Crescentina) en Ella.